zaterdag 30 maart 2013

Personal | Mijn verhaal.



Toen ik laatst vroeg wat jullie graag meer wouden lezen, kreeg ik ook te horen dat jullie graag persoonlijkere dingen lezen. Afgelopen jaar ben ik af en toe soms wat vaag geweest over dagen dat ik 'ergens heen moest' en mijn gezondheid nooit al te goed was.. Ik denk dat het na bijna een jaar wel tijd word om jullie te vertellen waarom mijn gezondheid nou eigenlijk zo slecht is.. x



Ik vertel dit niet om 'zielig' te zijn of worden gevonden, ik vertel dit om mensen die misschien dezelfde problemen hebben te helpen. 

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Ik was altijd al wat sneller moe dan de rest en ik was ook snel duizelig. De huisarts zei altijd dat ik gewoon gezond was, waardoor mensen dachten dat ik me aanstelde. Via kennissen hoorden we over een andere arts in de stad, die meer gespecialiseerd was in bloedonderzoeken. We besloten om daar eens heen te gaan, om te zien wat zij te zeggen had.

Al bij de eerste afspraak, die eigenlijk alleen voor het ontmoeten was, bleek al wel wat mis te zijn. Mijn bloeddruk was veel te laag en hierdoor was mijn hartslag veel sneller dan normaal. Dit was al een reden waardoor ik sneller moe zou zijn. Mijn bloed werd afgenomen om te testen. Als je dit bij het ziekenhuis laat doen, gaat het allemaal met machines, als je 0,1 boven het minimum percentage zit, word dit hier al goed gerekend. Bij de dokter waar ik nu zat, doen ze het allemaal met de hand, zonder je gegevens te weten. Eerst onderzoeken ze je bloed en pas daarna pakken ze je dossier.
Na drie weken kreeg ik uitslag van het onderzoek.


Op 16 juli 2012 kwam de uitslag van het bloed. Hier werd bevestigd wat ze eigenlijk al bij de eerste afspraak al dacht: ik had pfeiffer. Iedereen heeft pfeiffer in zijn bloed, maar bij de meeste gaat het weg. Bij mij bleek dit al jaren actief te zijn. Het is volgens mij wel een andere vorm dan de gewone pfeiffer, deze vorm was bijvoorbeeld niet besmettelijk. Gelukkig kon ik bij haar terecht waar ik bijna wekelijks een soort scan kreeg met sinus straling. Dit maakte de cellen kapot en hierdoor zou ik beter worden.. Ik heb bijna een half jaar deze scans gehad. Het nadeel hiervan was dat de kapotte cellen er ook weer uit moesten en dit betekende dat ik elke keer na een scan een dag 'ziek' was. En als we geen afspraak konden maken door tijdgebrek en ik hierdoor een paar weken geen scans had, kwam er weer een bepaald gedeelte terug.
Vlak voor mijn nieuwe opleiding, volgens mij was het 1 februari, dat ik mijn laatste scan heb gehad. Ik zou nog pillen krijgen om het helemaal af te ronden. Alleen blijkbaar was er iets mis gegaan bij de verzending.. Ik had al een maand de pillen moeten slikken, maar door de verkeerde verzending, kon ik afgelopen donderdag pas beginnen. Ik slik nu vijf capsules per dag (drie verschillende), plus een kauwtablet die ik al moest slikken. 's ochtends vroeg gelijk als ik wakker word de eerste, dan voor mijn ontbijt capsule 2 en 3, 's avonds voor het avondeten het kauwtablet ene onder het eten capsule 4 en 5. Gelukkig krijg ik ze redelijk snel weg en zijn ze, op het kauwtablet en de eerste na, smaakloos.

Eerst was ik er redelijk gesloten over, omdat de eerste reactie was die ik kreeg toen ik zei dat ik misschien pfeiffer had was 'Nee, dat kan niet, want dan had ik het ook allang.' en aangezien dat van een van mijn beste vriendinnen was, durfde ik niet meer zo goed, omdat dus veel mensen denken dat het besmettelijk is. Van mijn middelbare school weet hierdoor nog niemand het, het is ook pas na mijn examens ontdekt, maar toch. Ik heb het op mijn eerste opleiding na een paar weken in de klas verteld, die gelukkig goed reageerden, me nog hetzelfde behandelde, maar me toch extra in de gaten hielden bij gym. In mijn nieuwe klas heb ik het gelijk bij de voorstelronde verteld, maar toen had ik mijn laatste scan ook al gehad.

Waarschijnlijk zal ik binnenkort nog een keer bloed moeten laten prikken, om te zien of de medicijnen goed aanslaan. We zullen zien wat me te wachten staat..

2 opmerkingen:

  1. Als ik het zo lees, klinkt het minder erg. Maar ik weet hoeveel moeite je er mee hebt gehad. Veel sterkte meid! x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik weet hoe het is om met intense vermoeidheid te leven elke dag en gun dat niemand. Hoop dat je gauw beter wordt! En knap dat je dit verhaal hebt gedeeld!

    BeantwoordenVerwijderen

Bedankt voor je reactie en hopelijk tot snel!