zondag 19 februari 2012

30 Days of Inspiration; A thank you letter to someone who has changed your life.

Het is alweer tijd voor de vijfde dag in de 30 days of inspiration challenge. Deze keer 'a thank you letter to someone who has changed your life.'. Een brief aan iemand die je wereld heeft veranderd. Sinds ik de blog schreef waarin alle uitdagingen stonden, heb ik al lopen nadenken na wie ik deze brief zou sturen. Nu is het zo ver en ik twijfel nu toch weer. Maar toch heb ik besloten om hem aan mijn beste vriendin te schrijven. x



Lieve Natalie,


Waarschijnlijk had je dit wel wat aan voelen komen, maar voel je je nu toch wat vereerd omdat ik jou heb gekozen en niet Pieter of iemand anders. Maar die ken ik gewoon al veel langer en ik zonder hun zou er denk ik niet veel anders zijn geweest. Ik zou me best een leven kunnen voorstellen zonder hun, dan was het misschien niet zo leuk, maar toch. Zonder jou kan ik geen wereld voorstellen.
Op Valentijnsdag kreeg ik van jou al een mega kaart, daar kan geen andere brief tegen op, misschien dat ik daarom ook wel deze brief schrijf. Zien of ik beter ben dan jou. Vast niet.


Maar ja, de eerste dag dus, dat wij elkaar zagen, was in het zwembad. Zo te zien ben jij dus aardig veranderd, want volgens mij heb jij de laatste twee jaar niet meer gezwommen, omdat je dat nu vreselijk haat. Achja, dat was volgens mij in 2008. Het jaar dat we beide in groep 8 zaten. Ik noemde je vergat telkens je naam, omdat we elkaar bijna nooit zagen en volgens mij heb je alle namen wel eens gegeven uit die serie 'Boys stuff, girls stuff' ofzo, want ik wist dat één iemand daaruit hetzelfde heette als jij. 
Maar ja, toen kwamen we daarna ook nog eens bij elkaar op school. We zagen elkaar nu misschien wel elke dag, maar toch waren we nog niet elke dag met elkaar aan het praten. En moet je ons nu eens zien, zien we elkaar op school en hangen we daarna zo nog makkelijk 4 uren aan de telefoon. Wij raken gewoon nooit uitgepraat. 
Maar toen kwam je dus een half jaar of na een jaar (ik weet het al niet meer) bij me in de klas. En eigenlijk waren ineens al goede vriendinnen. Toen ging het weer wat minder, toen weer wat beter, toen weer minder, maar nu 3 jaar later kunnen we bijna niet meer zonder elkaar. 
Lachen, huilen, huilen van het lachen. Wij kunnen eigenlijk alles wel aan. Als we ruzie hebben duurt het nooit langer dan een week. Dan weten we niet meer waarom we ruzie hadden of komen we er achter dat die hele ruzie nergens op sloeg.


Maar nu is het het examenjaar. Beide naar een andere school. Ik ga er ten minste van uit dat ik mijn diploma haal, maar ik weet dat jij daar een stuk onzekerder over bent. Maar dat maakt me eigenlijk niks uit. Ik help je als je hulp wilt, dan geef ik je dat. Zo niet, dan niet. Ik weet dat we toch wel contact houden. Waar we beide ook heen gaan.


Ik hou van je. 
x Sanne.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie en hopelijk tot snel!