woensdag 22 februari 2012

30 Days of Inspiration; Earliest thing you can remember.

Tijd voor dag zes van de 30 days of inspiration tag. Wat gaat de tijd toch snel. Vandaag moet ik omschrijven wat het eerste is dat ik me herinner. Ik kan niet vanaf het moment dat ik me herinner zo de rest van mijn leven vertellen, want ik weet alles nog in stukjes. Maar ik zal proberen om het meeste te delen. x



Ten eerste maar iets wat ik nooit ben vergeten. Gewoon omdat ik er een litteken in mijn gezicht aan over heb gehouden.. Ik was nog niet zo oud, ik was volgens mij zes jaar ofzoiets. Ik was met mijn familie op de nieuw jaars receptie van de straat en mijn zus en ik speelden met de andere kinderen uit de straat in de gang van dat gebouw. Vroeger was mijn zus degene met lange nagels en ze ging op mijn rug zitten en ik wou dat niet en ze krapte me toen. Volgens mij was het per ongelijk, maar toch liep ik nog heel lang met een mega korst onder mijn linker oog rond. Het is een litteken geworden, zoals ik al zei. Ik kan hem wegwerken met concealer, behalve als ik erge wallen heb, dan kan je hem echt heel duidelijk zien..


En natuurlijk de dag dat je verkering krijgt met degene waar je nu nog steeds samen mee bent, vergeet je ook nooit. Ik weet het nog heel goed. 28 juni 2010. Ik was al een tijdje verliefd op een jongen en hij ook op mij. We wisten het van elkaar, we zagen elkaar elke dag op school, waar ook nog zijn ex rond liep (hmphh.), maar niemand vroeg maar verkering. We hadden al eens eerder gehad, maar dat was een super preutse relatie. Volgens mij hebben we elkaar nooit aangeraakt in die twee maanden dat we wat hadden.
Maar toen was het dus zwem4daagse in het zwembad waar mijn vader werkt, en hij werkt en ik vrijwilliger was. Hij zei telkens allemaal lieve dingen, zoals dat hij met me wou knuffelen en alles. En toen hij me 's avonds thuis bracht bedacht hij een heel verhaal om een tentje in hun tuin op te zetten waar we dan samen in zouden gaan slapen. Grote fantasie. Toen smste ik hem 's avonds dat hij al die dingen met me wou doen maar geen verkering met me wou en toen kreeg ik heel romantisch een smsje terug waarin hij me verkering vroeg. En als ik het daar niet mee eens was, dan was hij in staat het de volgende dag nog eens te vragen in real-life. En nu na meer dan anderhalf jaar, zijn we nog steeds samen. Aardig wat achter de rug, maar nog steeds samen met mijn lieve Pieter.


Om weer even terug te denken aan een paar verjaardagen. Ik heb me een keer verstopt in een nog lege zandbak die ik had gekregen, omdat ik niet wou dat ze voor me gingen zingen. Ze hebben me meer dan een uur lopen zoeken, maar ik was gewoon in slaap gevallen. Toen ik wakker werd en ze me hadden gevonden, gingen ze nog gewoon zingen en werd ik heel boos. Twee jaar geleden ging ik met school een week naar Ameland, vlak voor mijn verjaardag. Toen ik terug kwam, was ineens mijn hele kamer opnieuw behangen.
Natuurlijk gaf ik ook altijd kinderfeestjes, tot groep 7 ofzo. Ik heb een keer een mega speurtocht gedaan, cakejes versierd, en een tuinfeest, waarbij we elkaar opdrachten moesten geven en toen moest een vriendin een kopje suiker bij de buren halen. Over buren gesproken, ons buurmeisje paste altijd op mij en mijn zus als mijn ouders weg waren en die kon altijd heel mooi voorlezen. Dus elke keer als zij moest oppassen las ik net heel toevallig een heel spannend boek die zij dan moest voorlezen ('aah, nog een klein stukje!').


Ook alweer een hele tijd geleden, toen ik volgens mij ook een jaar of 6 was, waren we op vakantie in Griekenland. Ik als meisje met lange licht blonde haren valt daar natuurlijk nogal op en alle mannen, buschauffeurs, marktverkopers noem maar op, moest even aan mijn haar zitten en me een complimentje geven (waar ik natuurlijk niks van snapte). En zo dus ook een man (met een heel groot geweer) van de douane op het vliegveld. Ik probeerde een foto te maken, maar het hek zat er voor. Die man van de douane kwam naar ons toe en vroeg of ik achter het hek wou. Dan sta je dichter bij de vliegtuigen enzo. Ik natuurlijk ja zeggen, want het leek me natuurlijk wel vet. Gebeurt vast maar 1 keer in je leven, dus ik daar heen. Ouders en zus bleven achter, niks engs het was zo'n tralies hek, dus ik kon hun gewoon zien en zij mij. Maar toen had ik het na 2 minuten wel gehad (ik was zo iemand die niet stil kon zitten en had daarvoor ook al 2 uur in een vliegtuig gezeten) en ik wou terug. En tja, hoe leg je als 6 jarig meisje nou weer uit aan een griekse man dat je terug wilt naar je ouders. Dan kom je dus aan met je gebrekkige engels: -tikje op de mega schouders - 'aii.. Back?' - wijs wijs naar pappie en mammie - 'back?' 'Jaa! Yess!' en toen kon ik gelukkig weer terug naar mijn ouders, want eigenlijk vond ik die mega man met mega geweer dood eng.


Ik noem nu wel allemaal leuke dingen op, maar natuurlijk heb ik ook slechte herinneringen. Zo is een keer met oud en nieuw door een sterretje mijn sjaal in de brand gevlogen. Ik heb er niks aan over gehouden, want iemand trok heel snel mijn sjaal af en gooide hem in de sneeuw (die er op dat moment was). Alleen elke keer als met oud en nieuw alle kinderen hun sterretjes afsteken en dicht bij hun houden omdat ze het 'zo koud' hebben word ik er toch weer aan herinnerd en heb ik zin om dat sterretje uit hun handen te slaan.
En natuurlijk mijn oma die al lang geleden is overleden en de oma van mijn moeder die laatst is overleden, zulke dingen vergeet je ook niet snel. Maarja, dat hoort erbij.

Ik kan me het meeste nog herinneren van toen ik een jaar of zes was, kwam ik achter, dat is nu dus bijna 10 jaar geleden.


Wat herinneren jullie je nog?


Have fun!

1 opmerking:

Bedankt voor je reactie en hopelijk tot snel!